Dziennik z podróży

Instynkt samozachowawczy

2011-09-28T22:16:00.003+02:00

Pracując w korporacji na stanowisku poniżej własnych kwalifikacji człowiek ma nadzieję, że w końcu uda mu się awansować, że ktoś go zauważy i doceni. Tak mijają dni, tygodnie i miesiące. I czasem jest już tak blisko, że wydaje się, że za kolejnym zakrętem na krętej ścieżce kariery jest już ten wyczekiwany awans. No ale okazuje się, że jeszcze nie teraz, że tym razem ktoś inny - lepszy. Ale jeśli tylko się trochę bardziej postara to na pewno się uda. Trzeba dać tylko z siebie jeszcze trochę więcej.

Oni mają opanowaną do perfekcji sztukę manipulacji i nawet człowiek raczej odporny na takie praktyki w końcu w pewnym stopniu im ulega. I daje z siebie więcej.

Aż dochodzi do punktu, w którym nie ma czego dać. I zaczynają się schody. Bo za mało się stara, bo się nie nadaje. Nie nadaje się nawet na to stanowisko (które w końcu jest poniżej jego ciężko na studiach zdobytych kwalifikacji).

Człowiek traci w końcu poczucie własnej wartości.

I nieraz dużo czasu musi minąć, zanim człowiek zda sobie sprawę z tego jak nim manipulują, jak go wykorzystują.

Aby się bronić trzeba wyrobić sobie trochę zdrowego egoizmu. Nie dać się. I posłuchać instynktu, który już dawno mówił: "uciekaj stąd".

I rzucić to! I szukać czegoś, co będzie dawać radość, satysfakcję. I wiedzieć, że robi się coś dobrze. Ale przede wszystkim, że robi się coś DOBREGO.

Ja szukam. Tego czegoś...

Nowy rozdział

2009-09-28T19:20:00.003+02:00

Właściwie miałam zacząć z tej okazji pisać nowego bloga, pod innym tytułem, bo ten miał być tylko o mojej podróży. Ale tak właściwie to teraz zaczęłam zupełnie nową podróż.

Zaczął się nowy rozdział. Jeszcze nie wiem co się wydarzy. Narazie poznałam dopiero kilka pierwszych kartek. Są pełne łez radości. Są pełne uśmiechów. Naszych i naszych przyjaciół. Jeszcze nie wiemy kiedy to się stanie, ani gdzie nas to zaprowadzi. Następne strony tej historii są narazie puste. Ale już nie mogę się doczekać, żeby zanurzyć pióro w atramencie i zacząć pisać. Pisać naszą historię. Wyruszyć w tę podróż. Jeszcze nie do końca wiem jak to wszystko będzie wyglądało. Ale jednego jestem pewna - chcę tam wyruszyć. Z Tobą...

(I modlę się o to, by nasz kompas nas nigdy nie zawiódł, byśmy nigdy nie zboczyli z kursu i dotarli bezpiecznie do celu.)

2009-01-16T22:14:00.003+01:00

TGD - Błogosław duszo moja Pana

po prostu...

O strachu

2009-01-13T19:39:00.002+01:00

Strach przedsesyjny zaczął wyglądać zza rogu. Jeszcze jest całkiem nieduży, dopiero widać jedno szpiczaste duże ucho i słychać drwiący, ale narazie całkiem cichy, śmiech.
Jak ja to wszystko ogarnę?
Miałam coś zrobić w domu, w zasadzie wszystko miałam zrobić - napisać pracę, przygotować materiał do prezentacji, itd. No ale wyszło jak zawsze. Choć nie powiem, żebym żałowała;)
Ale od przyjazdu (tzn. od niedzieli) miałam się ostro zabrać do pracy. Narazie czytam. Ale bynajmniej nie o analizie wskaźnikowej. Czytam "Kronikę ptaka nakręcacza" Murakamiego. Jak skończę, to powiem, czy mi się podobała. Narazie mogę powiedzieć jedno - wciąga. Chociaż, jeśli mam być szczera (a tak sobie przecież założyłam zaczynając pisanie tego dziennika), to nie jestem do końca pewna, czy wciąga tylko dlatego, że jest interesująca i dobrze napisana, czy też może po części dlatego, że pozwala oderwać się od obowiązków. Jestem skłonna podejrzewać siebie o to, że kierują mną oba te powody...

Z powodów

2008-12-12T18:55:00.002+01:00

Z powodów niezbyt optymistycznych, a jednak wyszło jak najbardziej szczęśliwie.
Mimo, że najpierw byłam zła. Bo DLACZEGO? Dlaczego ZNOWU JA? Czy nie wystarczą te, które już mam, z którymi się borykam na co dzień? Przecież byś nimi kilka osób obdzielił. A ja mam dość, to ponad moje siły. Wiesz?!
Wtedy tak trudno jest WIERZYĆ. I UFAĆ. Że Ty wiesz przecież najlepiej.
Ale już jestem spokojniejsza, mimo, że nadal nie wiem, dlaczego? Ale widocznie tak musiało się stać.

Walizka spakowana. Jutro wyjeżdżam. Do domu. I mimo, że wolałabym, żeby przyczyna nie zaistniała, to jednak skutek narazie mi się podoba:) Mówię narazie, bo przecież nie wiem, skąd się to tak naprawdę wzięło, więc trzeba będzie to zbadać i wyjaśnić, ale pewnie to tylko przejściowe.

Obieram jabłko i odliczam godziny. 21 i pół. Będzie dobrze. Musi być.

Słuchając

2008-12-04T21:03:00.002+01:00

http://kanagan.wrzuta.pl/audio/532pub16Xa/cisza_jak_ta_-_w_naszym_niebie

Za oknem mroźny wieczór. W zamarzniętych kałużach odbija się światło latarni.

Jeszcze dwa tygodnie...

W pokoju ciepło. Grube, mięciutkie, zimowe skarpety na nogach. W dłoni kubek z gorącą herbatą. Podnoszę go do ust i czuję słodki aromat miodu i cynamonu. Upajam się nim.
Pierwszy łyk. Gorąca. Rozgrzewam dłonie.
Czas jakby się na chwilę zatrzymał. Jakby Wielki Zegarmistrz dał mi kilka dodatkowych minut tego dnia. Mogę się nimi rozkoszować.
Myśli płyną leniwie i spokojnie. Właściwie nie wiem nawet w jakim kierunku. I nawet nie dbam o to.
Teraz dbam tylko o herbatę i o muzykę, która sączy się z głośników i porusza delikatnie strunę mej duszy. Tę właściwą.
Spokój.
Jest pięknie.
A będzie jeszcze...

22 listopada

2008-11-30T17:00:00.004+01:00

Czas płynął zbyt szybko.
Mam ten obraz wciąż w pamięci. Wyrył się tak dokładnie. Mimo upływu czasu kontury się nie zamazują. Ruszający autokar. W oknie Ty. Macham Ci. Chciałabym pobiec za Tobą. Zatrzymać. Chociaż na chwile. Nie pozwolić już nigdy na rozstanie.
Samotność uderzyła we mnie falą ze wszystkich stron.
Byłam bezbronna.
Uświadomiłam sobie, że nie mogę Cię przytulić. Dopiero teraz. Dotarło do mnie. Wyraźnie. Zbyt.
Bez Ciebie nie umiem i nawet nie chcę żyć. Bez Ciebie to jakby inna ja. Obca, nieznana, nie moja, dziwna.
http://www.youtube.com/watch?v=Mc0zlJZr4hc
"Nie ma Ciebie, nie ma mnie
Świat nie istnieje, skończył się
Do chwili gdy się znów spotkamy"
Wcześniej jakoś się trzymałam. Przynajmniej próbowałam. By nie utrudniać, Tobie, sobie, nam. Nie dopuszczałam do siebie myśli, ze ta chwila nadejdzie.
Ale gdy straciłam Cię z oczu...
Coś we mnie pękło.
Łzy popłynęły po zmarzniętych policzkach. Bezgłośnie. Choć wewnątrz krzyk.
Przez najbliższy miesiąc nie pogłaszczę Twoich włosów, nie wyszepczę Twym wargom jak kocham.

Musisz się trzymać. Przecież jakoś trzeba dojechać do tego akademika.

Otarłam drobne kryształy, które kołysały się na rzęsach.

Weszłam do akademika. Przekręciłam klucz w zamku. Otworzyłam drzwi i weszłam do pustego pokoju. Jeszcze bardziej pustego, niż przed Twoim przyjazdem. Chciałam, żeby pachniał Tobą. Ale w powietrzu czuć było tylko zapach pierogów, które Ci odgrzewałam na obiad. Niepozmywany talerz. Twój. Klapki, które zostawiłeś.

Bezsilna.

Spojrzałam na nasze zdjęcia przyklejone do szafy. Już nie mogłam ich powstrzymać. W tramwaju. Resztkami sił chowałam łzy pod powieki. Ale teraz. Tylko ja. Nikt mnie nie widział.

Tylko ja.

Jak to przerażająco brzmi.

Ale nie. Przecież się spotkamy. Niedługo. Przecież najważniejsze, że Cię spotkałam na swej drodze. I za to Mu dziękuję. Że dał mi Ciebie. Za każdą chwilę.

2008-11-29T17:53:00.001+01:00

A przy kościele stary cmentarz. A właściwie chyba tylko to, co z cmentarza zostało, kilka zmurszałych, popękanych, zapomnianych nagrobków. Odczytaliśmy kilka dat. Ludzie tu pochowani żyli w XVIII i XIX w.
Na cmentarz przyszła jakaś kobieta. Ale bynajmniej nie w celu wspominania zmarłych mieszkańców jej miasta. Przyszła z pieskiem na spacer. Zaczęliśmy patrzeć pod nogi. I to nas uratowało, bo najwidoczniej nie ona jedna wyprowadza tu swojego pupila.

2008-11-29T17:33:00.003+01:00

Kilka rzeczy nas zaskoczyło, zdziwiło. Jedną z nich był ten kosciół. Już z daleka widzieliśmy dziewiętnastowieczną wieżę. Podeszliśmy nieco bliżej bliżej. Mały kościółek. Na drzwiach kartka "wejście z drugiej strony". Dochodzimy do drzwi, a tam bar. W środku barman wyciera szklanki. W oknach stoją puste butelki jako dekoracja.
"A dzwon na wieży ogłasza happy hour" jak to powiedział Łukasz.
Słyszeliśmy o tym, że kościoły na zachodzie Europy są zamieniane w bary, dyskoteki, ale to nas nigdy nie dotyczyło. Dotąd nie zetknęliśmy się z tym bezpośrednio. To zjawisko było zawsze na tyle odległe, że zdawało się niemalże jakąś nierealną opowieścią.

Długość tygodnia cz.3

2008-11-29T17:08:00.003+01:00

To był wieczór. Noc otuliła już szczelnie świat. Wyszliśmy z galerii. I spadły na nas pierwsze płatki śniegu, duże, wirujące, mieniące się tysiącem odcieni złota i srebra. Wziąłeś mnie w ramiona - ciepłe, kochające, silne. W nich jestem taka bezpieczna. Bliskość Twoich oczu i miękkich ust. Pocałunek. Płatki śniegu spadały na moje rzęsy i policzki, topiły się i spływały jak łzy - łzy szczęścia. I czułam, że to nie śnieg spada na ziemię, ale że to my wzbijamy się do góry, że to nie płatki wirują w okół, ale że to mi zawróciło się w głowie. Chwilo trwaj.

- Już zawsze będziemy tak świętować pierwszy śnieg?
- Tak. - uśmiechnęłam się

Długość tygodnia cz.2

2008-11-25T11:36:00.003+01:00

I tyle się wydarzyło przez te dni.

Pierwszy raz w życiu byłam w planetarium. Pierwszy raz dostałam niebieską różę. Kolejne urodziny spędzone z Tobą. Wspomnienia poprzednich. Pierwsze - kiedy po prostu siedzieliśmy obok siebie. Przypadek? "Przecież nie ma przypadków." Ale nie mogło być inaczej. Twoje życzenia. I pocałunek w policzek. Delikatny, ciepły czuły, niczym pierwszy promień wiosennego słońca - jeszcze nieśmiały, ale już zapowiada nadchodzące upalne lato. Czułam, że płonę. I ledwo ustałam na nogach. Może to naiwne, śmieszne i infantylne tak się zakochać. Ale tak było. I drugie - już razem. Pamiętam Twój uśmiech, gdy zobaczyłeś mnie w tej sukience. I zdjęcie, które stoi u mnie na biurku. I te ostatnie urodziny - poniedziałkowe, kiedy dostałam najwspanialszy prezent jaki tylko mogłam sobie wymarzyć. Przyjechałeś tu specjalnie dla mnie. Mimo, że nie było łatwo.

Zwiedzaliśmy Kassel. I poznawałam to miasto na nowo. Z Tobą mieniło się nieznanymi mi dotąd kolorami, nabrało nowych barw - ciepłych, słonecznych, intensywnych, nasyconych. Wcześniej miało więcej szarości, każdy kolor był jakby wyblakły, brudny. Teraz każdy skrawek rzeczywistości był jaśniejszy, czystszy, piękniejszy.

Długość tygodnia cz.1

2008-11-22T21:20:00.003+01:00

Tydzień. To tak długo. A jednocześnie o wiele za krótko.

16 listopada

Około godziny 11. Już wszystko przygotowane. Za pół godziny wychodzę. Ostatnie pociągnięcia szczoteczki z tuszem do rzęs. Jak ja mam wytrzymać te 30 minut bezczynnie? Chciałabym przyspieszyć czas. Ale nie mogę, więc może chociaż się czymś zajmę. Może coś jeszcze mogę poprawić? Stół nakryty równiutko tak, że już bardziej się nie da. Świeczek przecież nie zapalę z wyprzedzeniem. SMS. Autokar jechał dość szybko, więc będzie na miejscu za około 20 minut. Jestem już w drodze na przystanek. Podjeżdża 3. Wsiadam. Czy ten tramwaj musi się tak wlec? Mijam kolejne przystanki. Zdaje mi się, że czas płynie coraz wolniej. Sączy się nieubłaganie kropla po kropli, zamiast płynąć wartkim strumieniem. To już ostatni przystanek, już dojeżdżam. Widzę Cię z okna tramwaju. Uśmiecham się. Ale Ty mnie jeszcze nie widzisz. Wysiadam. Idę. W końcu! Odnajduję ciepło i spokój Twych ramion.

Dojeżdżamy. Otwieram drzwi do pokoju w akademiku. Każę Ci zamknąć oczy. Zapalam świece. Włączam muzykę. Zamykamy za sobą drzwi. Cały świat mieści się teraz w tym małym pokoju, wszystko poza nim traci znaczenie, jest tak odległe, że aż nierealne. I już tylko my...

Czekam

2008-11-16T08:53:00.004+01:00

Chyba zapomniałam tu napisać, że od wtorku 4 listopada Kasia mieszka już w swoim własnym pokoju. Miała go dostać dopiero 15 listopada, ale tak się szczęśliwie złożyło, że już we wtorek otrzymała klucze i mogła się przeprowadzić. Mieszka w tym samym akademiku, na 5 piętrze i ma pokój z tarasem. I właśnie dlatego Łukasz mógł sobie zaplanować przyjazd już na ten weekend:) Takiego prezentu urodzinowego jeszcze nie dostałam;) Pewność, że przyjedzie mieliśmy dopiero w piątek po południu. Bo wcześniej miały miejsce różne komplikacje. Sercowo-kardiologiczne. Ale nic poważnego i nie ma przeciwwskazań do niczego i zwolnienia z w-f też (ale jakiego w-f na 4 roku?) Komplikacje pieniężno-płacowe z zagrożeniem zwolnieniem włącznie. Sprawa jak dotąd nierozwiązana. Ale jakoś może to będzie. Musi. I to nie jakoś, ale dobrze. Trzeba wierzyć, mieć nadzieję. I jeszcze problemy z EKUZ. Ach ta biurokracja! Zażegnane. EKUZ jest już w portfelu Łukasza, który właśnie siedzi w autokarze i o 12 będzie na miejscu. A ja od piątku po południu notorycznie sprzątam, poprawiam, przestawiam, szoruję, piorę, kupuję. I czekam na domowe kotlety, które mama mi podała przez Łukasza;) Strasznie mało czasu od piątku po południu do soboty wieczorem, żeby wszystko przyszykować. Teraz, przy kubku gorącej, aromatycznej herbaty, słucham ostatniej płyty Doroty Miśkiewicz, odliczając godziny, minuty i sekundy...

2008-11-03T22:04:00.002+01:00

Wczoraj były Zaduszki, ale niestety nie dane mi było w tym roku odwiedzić groby moich bliskich zmarłych. Ale pamiętałam o nich w modlitwie. Choć mam nadzieję, że wcale jej nie potrzebują, że są tam, gdzie niczego im nie brak. I chcę wierzyć, że to oni, odziani w bielsze, niż śnieg szaty, modlą się za mnie. Nie mogłam postawić na ich grobach zniczy, ale w moim sercu płonie ogień miłości do nich i nie zgaśnie, dopóki będę pamiętać. Może żal jest już mniejszy, niż pierwszego dnia, ale nie zniknął bez śladu. Tęsknota trwa. W taki dzień staje się silniejsza, mocniej uświadamiam sobie ten brak. Moja pamięć przywołuje obrazy wcześniejszych Zaduszek, kiedy to jeszcze z nimi chodziłam po cmentarzach i razem zapalaliśmy znicze innym zmarłym, ale nie im. Wtedy pewnie myślałam o tym, że kiedyś przyjdzie taki 2 listopada, kiedy to na ich grobach będą płonęły światła pamięci, ale starałam się odegnać te myśli. Jeszcze przecież nie czas - myślałam sobie. Ten dzień przyszedł jak zwykle o wiele za wcześnie. Mój pewnie też przyjdzie za wcześnie... Jak każdy.

(Nie)Odwracam się

2008-10-30T15:05:00.004+01:00

Budzik.

Otwieram oczy. Kolejny dzień. (Jak to banalnie brzmi!) Zapomniałam parasola, więc krople zraszają mi twarz. Dobrze, że mam czapkę z daszkiem, bo by mi się makijaż rozmazał. (Kolejna banalna myśl!) Szary dzień. Wtapiam się w szary tłum ludzi, którym ciągle się gdzieś spieszy. Niektórzy z nich nie potrafią przystanąć nawet na chwilę, by wziąć głęboki oddech, wsłuchać się w ciszę poranka. Odcinam się od tłumu tylko stukaniem obcasów. Po tym poznaję, że jestem jednak odrębną jednostką. Czy oni nie mogli tu zrobić równego chodnika? Tylko taką kostkę o dziwnej fakturze? Ładna, ale zupełnie niepraktyczna. Nie spiesz się, bo skręcisz nogę w tych butach. Wykład. Wir wollen uns heute mit der technischen Finanzmarktanalyse beschäftigen... bla, bla, bla... I już jestem zupełnie gdzieś indziej. Muszę coś kupić na obiad. Tylko czy na pewno wyłączyłam kuchenkę? Przed oczami mam już wizję dymu i płomieni wydobywających się przez okno mojego pokoju. Wyłączyłam. Dym zniknął. Widzę Ciebie. Idziesz w moją stronę. Uśmiech. Szeroki! Na jawie też zaczęłam się uśmiechać. Wracaj, wracaj. Precież wykład. Es gibt Probleme mit diesen NCFs, weil... bla, bla, bla... Czy mozna być w dwóch miejscach jenocześnie? Tak. Właśnie w tej chwili jestem. Ciało - Kassel, Nora-Platielstraße 4, Raum 0213, dusza - błądzi gdzieś daleko. Powinnam zmienić fleki w butach. I jeszcze jedna banalna myśl! Czy nie stać mnie na nic więcej? Na nic poza niekończącym sie pasmem myśli, które nic nie znaczą, nic nie wnoszą ani do mojego życia, ani do życia innych? Marnuję czas, zajmując się sprawami, które są zupełnie nieistotne. Co bym zobaczyła, gdybym odwróciła się za siebie? Nie, lepiej się nie odwracać. Tak jest łatwiej, wygodniej. Lepiej nie wiedzieć, nie zastanawiać się, iść naprzód. Łatwiej jest nie zastanawiać się nad sensem życia, nad celem. Bo jak już zaczniesz, to potem tak jakoś głupio po prostu włączyć telewizor i obejrzeć kolejny ogłupiający program, który tylko zapełnia czas, ale nie jest w stanie wypełnić pustki.

Szybka damska decyzja

2008-10-19T13:38:00.004+02:00

To był zeszły poniedziałek. Byłam już po obiedzie w stołówce i odpoczywałam w pokoju w akademiku, zastanawiając się nad wyborem zajęć, na które się zapiszę. Popijałam kawę ze śmietanką. Choć właściwie niektórzy nazwali by ten mój napój raczej śmietanką z dodatkiem kawy;) Dzień był piękny, słoneczny. Aż się chciało pospacerować po złoto-rudym dywanie nieuprzątniętych (i dobrze!) liści, ale czekałam na Kasię, bo jak narazie mamy jeden klucz do naszego pokoju. Kasia przyszła. I stało się. Jakieś 20 minut potem stałam już na dworcu z reklamówką brudnych rzeczy do prania. Okazało się, że zajęcia zaczynam dopiero 20 października i przez tydzień będę siedzieć bezczynnie. Podjęłam więc szybką damską decyzję - jadę. Do domu. Do Ciebie. Do Ciebie najbardziej. Wzięłam tylko kilka najpotrzebniejszych rzeczy i brudne ubrania i już po kilku minutach biegłam na przystanek tramwajowy. Biegłam to dobre słowo. Mimo, że miałam jeszcze trochę czasu. Ale nie mogłam się już doczekać. Myśl o spotkaniu dodawała mi skrzydeł, których ostatnio trochę mi brakowało. Kasia została, miała jechać we wtorek i pozałatwiać jeszcze sprawy z mieszkaniem. Na przystanku spotkałam Magdę, która też jechała i Pawła, który ją odprowadzał. Dojechaliśmy na dworzec. Czekamy. Zdecydowanie za długo. Moglibyśmy już jechać. Ach żeby tak już być bliżej Ciebie. Nagle zobaczyliśmy Kasię, która postanowiła jednak do nas dołączyć. Ruszyliśmy. Za jedyne 35 euro w jedną stronę, bo "nie potrzebowałyśmy biletów";) Ludzie, którzy "potrzebują biletów" płacą 50;)
Ale teraz już znowu jestem tutaj, w Kassel, ten tydzień tak szybko zleciał. I znowu trochę zaczyna mi brakować skrzydeł. Ale będziemy odkładać na zakup nowych;)

Ogień

2008-10-10T21:49:00.002+02:00

Purpurowa farba rozlała się na zachodzie, niebo płonęło dziko, dzień spalał się na popiół. Koniec. I początek. Nieunikniony. W jednej chwili ogień zgasł, stał się tylko wspomnieniem.

Czy ja też się wypalę? Skończę? Zostanie ze mnie garstka popiołu? Nic więcej. A może nawet mniej. Może nawet popiół po mnie nie zostanie. Nic.

Co się zacznie, kiedy przyjdzie mój koniec?

Ogień we mnie gaśnie co dnia. Słaby, wątły, wystarczy delikatny podmuch by rozpłynął się w drżącym powietrzu. Podtrzymaj go. Bo bez Ciebie znikam.

Daj mi ogień, który nie spala.

2008-10-09T22:01:00.001+02:00

2008-10-09T22:00:00.003+02:00

Wczorajsza wycieczka:)

Typisch deutsch, czyli niemieckie osobliwości;)

2008-10-09T20:50:00.003+02:00

Siedzę sobie i zajadam sałatkę owocową. Chciałam kupić do niej cynamon. Cynamon - to słowo kojarzy mi się z domem, z przytulnym miejscem, z ciepłem, zapachem ciasta. Cynamon to afrodyzjak (chwilowo nie potrzebuję by pełnił tę funkcję, niestety:/). Chciałam poczuć znajomy zapach, który przywodzi na myśl przyjemne wspomnienia i poczuć się przez chwilę jak w domu, założyć kapcie, otulić się kocem i usiąść wygodnie z kubkiem gorącej herbaty z miodem w dłoni. Zapach cynamonu wypełniłby cały pokój - miałabym tu skrawek domu. Niestety cynamon kosztuje ponad 2 euro, a u nas - około 2 złotych. Kupiłam więc tańszy zamiennik - cukier cynamonowo - waniliowy. Tańszy w tym przypadku znaczy gorszy! I nici z "feels like home" (to także tytuł drugiego albumu Norah Jones - dla tych, którzy nie wiedzą;)

Kto z nas nie lubi rano zjeść kanapki ze świeżym, pachnącym, jeszcze trochę ciepłym chlebkiem z chrupiącą skórką? Ktokolwiek? No... nie pchajcie się tak! ;P Ja też lubię. Ale niestety z tego też muszę zrezygnować, bo chleb kosztuje tu uwaga, uwaga... 3 euro:/

Zdziwiła mnie też jedna osobliwość - worki ze śmieciami stojące na ulicy... Nadal nie mogę zrozumieć dlaczego? Po co?

Zaskoczyło mnie też to, że do każdego można powiedzieć "hallo" i "tschüss", podczas, gdy zawsze uczyłam się, że do osób, z którymi nie jestem na Ty mówi się "guten morgen" i "auf wiedersehen". Języka najlepiej można się nauczyć, gdy jest się w kraju, w którem jest on używany na codzień.

Sałatka się skończyła, więc nadszedł czas, by kończyć posta;) i znaleźć jeszcze coś do jedzenia;)

P.S. No dosyć tej zdrowej żywności, przecież mam jeszcze chipsy na stoliku;)

chwila dla siebie

2008-10-08T20:57:00.002+02:00

Spisane wczoraj wieczorem przy niezbyt smacznym soku pomarańczowym (bo z Lidla;)):

7 października 2008

Teraz będę miała wiele chwil tylko dla siebie, chwil samotności – tak myślałam przed wyjazdem. Jak się okazało już pierwszego dnia – myliłam się. Często sprawy przybierają inny obrót, niż zaplanowaliśmy.

Kasia miała mieszkać „im Einzelzimmer im Doppelapartament” tzn. w pokoju jednoosobowym w mieszkaniu dwupokojowym. Oprócz niej miała tam mieszkać inna studentka. Niestety, sprawy przybrały inny obrót. Mieszkanie dwupokojowe okazało się być mieszkaniem czteropokojowym, a jedna studentka zamieniła się w trzech studentów. (Oczywiście cena nie uległa zmianie.) Mieszanie z trzema obcymi facetami, którzy w dodatku mają na ścianach zdjęcia uwłaczające godności kobiet, nie wchodziło w grę, więc Kasia zabrała swoje rzeczy i przeniosła się do mnie. I tak mieszkamy już od wczoraj w moim pokoju. Na razie nie wiadomo co będzie dalej, bo pani ze Studentenwerk powiedziała, że jej przykro, ale ktoś popełnił błąd i ona na razie nie może nic zrobić. Kasia przyniosła ze sobą swoje bagaże (których nota bene jeszcze nie rozpakowała do końca bo właściwie to nie wie, gdzie będzie mieszkać) materac z tamtego pokoju (który leży na podłodze i służy Kasi za łóżko) oraz pyszne kotlety i pierogi, które zjadłyśmy dzisiaj na obiadJ.
Kasia poszła teraz do Magdy, gdzie one razem z Pawłem, czyli naszym Rodzynkiem piją… oczywiście soczek;-) więc mam pierwszą chwilę samotności od przyjazdu. Charlotte Gainsbourg śpiewa tak delikatnie i zmysłowo, melancholijnie. I chociaż nie rozumiem ani słowa, bo to po francusku, to mam wrażenie, że śpiewa tak czule o tęsknocie za czymś, co już nie wróci. Każda chwila mija bezpowrotnie…